24 APR 2006 [วันจันทร์ 24 เม.ย. 49]
ข้อความจาก -ไพรเวทคอสสงกรานต์ *Gintama* //CM Cartoon//
วันที่ 13 เม.ย. 49 ...คอสโดดน้ำที่เชียงใหม่
ผ่านสงกรานต์มา10ฟ่าวันแล้ว แต่ยังมีแรงอัพเลทๆ เหอๆ...
วันนี้เราตั้งใจมาสงกรานต์กับชาวดอยชมรมการ์ตูนเชียงใหม่ เพราะได้ข่าวว่าจัดกิจกรรมคอสวันสงกรานต์ ...ดูท่าทางน่าสนุกดี เลยหลวมตัวมาซะงั้น .....
ก่อนมาก็คิดกันว่าคอสไรไปเล่นน้ำดีน๊า... มันต้องเปียกได้ แล้วก็คล่องตัว ไม่รุ่มร่ามมาก ...คิดๆแล้วก็เลือกชุดชินเซ็น(กินทามะ)นี่ล่ะ เพราะว่าตัดไว้ทั้งคู่ คอสด้วยกันได้พอดี...
แต่แบบนั้นจะธรรมดาไปหน่อยม้างงง...พวกเราเคยคอสชุดนี้ไปแล้ว แต่งแบบเดิมก็เบื่อแย่ดิ... ไปๆมาๆก็เลือกคาแร็กเตอร์กัน เป็น มาซามูเนะ(ตาเดี้ยง) กับยูคิมูระ(โพกหัว)ไป
คนที่เคยอ่านกินทามะก็จะรู้ว่า ไม่มีไอ้บ้า2ตัวนี้ในการ์ตูน แต่มันคอสตามใจตัวเองกันเห็นๆ55 ...ตอนนั้นยังอินเกมSengoku Basaraกัน เลยสรุปว่าเราคอสยำเรื่องนะคับ เป็นยูคิ-มาซาจากเกมSengoku Basara แต่เวอร์ชั่นชุดชินเซ็น จากเรื่องกินทามะงับ (แถมตรูใส่กางเกงกับรองเท้าของลุค(TOA)อีกตะหาก =A='')
เมื่อนักรบทั้ง2 ถอดเกราะมาใส่ยูนิฟอร์ม เลยออกมาแบบนี้ ....
.
.
เอกลักษณ์ของมาซามูเนะคือตาบอดข้างนึง ดังนั้นเลยฉกที่ปิดตาอากิโตะของเราไปเนียนได้เลย= w = ...ส่วนสัญลักษณ์ของยูคิมูระ มันก็ผ้าผูกสีแดง(ดูเป็นพวกก่อม็อบไงไม่รู้ ชริ!) แถมมีสร้อยประจำตัวหกเหรียญ ซึ่งพลิกหาทั่วกทม.แล้วก็ได้แต่เหรียญเล็กๆมา(มีก็ดีแล้วเฟ้ย)
เลยออกมาแบบนี้....
.
สีแดงโค-ตรแรงเลย แถมตาเขียวอีกตะหาก
.
.
หึๆเจ็บตาข้างนี้พอดีเลย (สายตานั่น พลังสีม่วง นี่หว่า)
.
.
...ออกจากบ้านด้วยชุดคอสเพราะไม่อยากแบกไรไป คิดซะว่ามันเป็นชุดนักเรียนชุดนึง แล้วก็ออกเดินทาง...
ขึ้นรถสาย รีบแทบตาย ...กระเป๋ารถบอกว่าถึงชม.เร็วสุดก็9โมงครึ่ง ....ช็อค! ก็เลทอ่ะดิ นัดกันไว้9โมงไม่ใช่รึ จะโดนทิ้งไหมหว่า...
ถึงชม.จริงๆ10โมงกว่า อร๊ากกกตายหอง...เชนคุยกับพี่รา จนมารับพวกเราที่ถูกปล่อยริมถนน แถมโดนน้ำสาดรับสงกรานต์อีกตะหาก
คิดว่าเราเป็น2คนสุดท้ายที่ให้คนอื่นรอ...แต่ที่ไหนได้ ....ถึงสตูชมรม...ยังไม่มีใครเปลี่ยนชุดคอสเลย ง๊ากกก!กังวลแทบแย่.... แถมมีเวลานั่งดูดวลเกมKOFกันอย่างเมามันส์...
รอร๊อรอ...จน...ไปถ่ายรูปเล่นด้านหน้าดีกว่า สโตรกกันเอง55
.
.
หึๆ ก็บอกให้ทำหน้าโหด...(สีตัดกันอิบTwT)
.
.
ชอบรูปนี้ มุมThe Dogมากมาย (หัวโตดี)
.
.
รูปนี้มีปีนตกลงมาด้วย ไฮเปอร์จัด
.
.
คนครบแล้วก็ออกเดินทาง...จากตอนแรกจะไปน้ำตกก็เปลี่ยนเป็นเขื่อนแม่กวง แล้วก็ได้ภาพร้อนๆจากคนร้อนๆมา...
.
.
ละลายแย๊วววว
.
.
นั่น..แฮรี่ถือร่มแทนไม้กวาด
.
.
กินกรวดไหมจ๊ะ อิๆ
.
.
เห็นแล้วอดถ่ายด้วยไม่ได้ เคๆกันเหอะพี่
.
.
ร่างที่แท้จริง พี่รา-พี่แป้ง
.
.
มาหลบร้อนที่บ้านญาติพี่ราซึ่งมีไอติมทำเองอร่อยสุดๆ โปรโมตๆ หุๆ ...กล้องอยู่กับเชน เลยโดนถ่ายแบบไม่รู้ตัวเป็นระยะๆ =w=
.
.
.
.
ถึงเวลาดับร้อนด้วยการโดดน้ำ อยู่ใกล้ที่พัก เป็นน้ำไหลเชี่ยว แม้จะอยู่เฉยๆตัวก็จะพัดตามน้ำไปได้เรื่อยๆ น้ำเย็นสดชื่น... ชอบๆเล่นน้ำอ่ะ เย็นดี > < ...ต้องลงทั้งๆเสื้อคอสอยู่เพราะเรามาไพรเวทสงกรานต์ไง คอสมาเพื่อเปียก แล้วเล่นน้ำจะกลัวอะไร55 อีกอย่างทำแบบนี้แล้วรู้สึกว่าเอาคอสมาลุยดี ก็ชุดธรรมดาเราจะไปเล่นน้ำตอนไหนก็ได้นี่นา หุๆ....เชนเป็นแมวกลัวน้ำเลยแอบเก็บบรรยากาศบนบก มีถ่ายแบบไม่รู้ตัวอีก
ตอนจะโดดลงไปเล่นอ่ะ รู้สึกทางมันชันมาก...อร๊ากกลงไปกันยังไงเนี้ย!!! ลังเลว่าจะวิ่งลงไป หรือ ค่อยๆนั่งกระดึบๆลงดี...พี่แป้งจะมาช่วยรับตอนลง แต่อุ้มเห็นทางแล้ว แบบนี้เบรคไม่อยู่แหง ได้ชนพี่เขากระเด็นตกน้ำพอดี ก็เลยให้พี่เขาหลบดีกว่า เดี๋ยวลงไปเองงับ เหอๆ แล้วก็....เหอๆ...เบรคไม่อยู่จริงๆ....ตูมมมมมม.....(โปรดดูภาพประกอบ)....
.
.
เย้ๆๆ ลงมาเล่นน้ำกานนน
.
.
เฮ้ย!ชันจัง ตรูจะลงยังไงฟ่ะ!!!
.
.
เอาฟ่ะ! เป็นไงเป็นกัน สู้ตายเฟ้ย (เพื่อเล่นน้ำ)
.
.
ไปแล้วโว้ยย! [เฮ้ย..นั่นตัวประหลาดลอยได้(Air Gear=[]='')]
.
.
ลงน้ำแล้ว โอ้~มันทำไปได้ (ดูทุกคนอึ้งๆ)
.
.
เย้~ รอดแล้ว...สู้ตายงับ
.
.
เล่นน้ำแล้วมันส์ ว่ายแข่งกันป่าว เฮะๆ
.
.
เอ้า~ โดด!!! รวมพวกชอบโดดซะ
.
.
พอเล่นกันจนโทรมแล้ว ส่วนใหญ่ก็ลอยตามน้ำไปขึ้นฝั่งข้างหน้า...แต่เราถูกยั่วยุให้โดดทิ้งท้ายก่อนกลับ....จะเอาแบบแอร์เกียร์ครั้งแรกเรอะ...เหอๆ...มันไม่เหมือนอย่างที่คิดหรอก = = รีบวิ่งไปหน่อย กะจังหวะโดดผิด เลยกระแทกฝั่งก่อนลงน้ำ อนาถ... กร๊ากก ได้เลือดอาบขามาเป็นที่ระลึก พี่เชนก็ช่วยปฐมพยาบาลแบบไทยโบราณด้วยต้นสมุนไพรอะไรไม่รู้ ต้องเอายางมันมาทา .....อร๊ากกกชั้นเจ็บบบบ!!! มันเป็นปฏิกริยาอัตโนมัติ ที่เวลา เราเห็นเลือดตัวเอง หรือแผลตัวเอง ต้องป้องกันเวลาใครมาแตะ ก็เลยเผลอเอามือผลักตลอดเวลาปฐมพยาบาล (มือมันไปเองเฟ้ย) ...แถมคุณพี่เชนยังมองว่าเลือดตรูเป็นอาหารอีก ผีดูดเลือดชัดๆ TwT ... เลือดหยุดไหลแล้ว...เราก็วิ่งสบาย ไปกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้านข้างหน้ากัน ....ลุงแกทำผิด...สั่งม่าม่าหมูสับ ได้ม่าม่าต้มยำ กร๊ากก ของเชนไม่ใส่ผักก็ใส่มาทุกอย่างเลย เหอๆ ขำๆดี นานๆได้กินอะไรชาวบ้านๆแบบนี้ อยู่กับธรรมชาตินานๆแบบนี้ รู้สึกสบายใจจัง . . ถล่มกินที่ร้านก๋วยเตี๋ยว . . กลับมายังที่พัก ....ต่อไปจะขึ้นเขื่อนถ่ายรูปกันอีก แต่เราต้องเตรียมตัวกลับแล้ว พอดีกับที่อุริกำลังจะมา อ้าวววไหงอุริมาป่านนี้ โฮก...เลยถ่ายรูปเล่นก่อนกลับ มีฉกชุดชาวบ้านมาใส่อีกตะหาก ทำไปได้ = = ...ขอบคุณน้องคนนั้นมากเลย เราไม่รู้จักชื่อ แล้วก็ตัวที่เขาคอสด้วย(กรรม) ชุดเท่ดี ฉกๆ55 . . รอย(ตรงไหน)หัวทอง กะ มนุษย์คอสเนียนๆ . . รั่วๆกับอุริก่อนกลับ . . ...มีคนแยกกลับพอดีเลยติดรถไปโรบินสันด้วย เรา...จำไม่ได้ว่าชื่ออะไร กร๊าซซซ เอาอีกแล้ว ไม่ได้จำชื่อไว้อีกแล้ว ...ขอบใจมากน่อ ....ยังเหลือเวลาขึ้นรถกลับ เลยไปกินซิสเลอร์ต่อ แฮ่~... ชั้นล่างมีโชว์ตู้ปลาด้วย โอเชี่ยนเวิร์ลน้อยๆ หุๆ . . คุณปลาตัวโต . . ....แล้วก็ได้เวลาขึ้นรถกลับ เหมือนโดนรถสองแถวโก่งราคา แต่ก็ช่วยไม่ได้ ไม่มีรถให้เลือกอ่ะ มีคนจะไปขึ้นรถด้วยพอดีเลยเหมามากัน3คน ...หลับกันบนรถจนถึงลำปางประมาณ4ทุ่ม ...ไม่มีรถเข้าบ้านอีก อร๊ากกได้เวลาออกกำลังกายยามดึกแล้วสิ =A= ...รอก็ไม่รู้จะมีรถรึเปล่าเลยเดินกันไปเรื่อยๆ ไหวอยู่แล้ว เดี๋ยวก็ถึง ไม่มีแดดร้อน เดินไหวๆ....เดินยังไม่ถึงครึ่งทางมีรถพอดีเลยได้ขึ้นกลับบ้าน...พอนั่งไปจริงๆ ...ก..กะ..ไกล อ่ะ ...ปาดเหงื่อ...ดีแล้วที่มีรถ = ='' วันที่ 14 เม.ย. 49 ...กลับบ้าน...กรุงเทพ กลับตอน10โมงครึ่ง หมดเวลาสนุกแล้วสิ.... ตั้งแต่วันที่ขึ้นเหนือมา เป็นเวลาที่ดีมาก ลืมเรื่องไม่สบายใจไปหมดเลย มีแต่สนุกๆกันทุกวัน ได้ลุย ได้เล่น ได้หัวเราะ ได้แกล้ง ได้โวยวาย ได้แผล ได้เพื่อนใหม่ๆ แล้วก็ได้ความทรงจำที่ดีเพิ่มอีกแล้ว ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะ ขอบคุณที่ช่วยเหลือเรา สนุกกับเรา ทุกๆอย่างเลย แล้วเจอกันใหม่นะ > < .... . ตอนที่ขึ้นรถไฟ...รู้สึกใจหาย....ทำไมเวลาผ่านไปเร็วจัง ... แต่มันช่วยไม่ได้...มีพบก็ต้องมีจาก... ถ้าพร้อมจะมีความสุขที่ได้พบกัน ก็ต้องพร้อมกับความเศร้าของเวลาที่ต้องจาก....ทั้งๆที่รู้นะ...ทั้งๆที่รู้...ทั้งๆที่เข้าใจทางทฤษฎี..แต่ร่างกาย สมอง มันกลับแสดงความเศร้าออกมาเอง ....น้ำตา...มันไหลออกมาเอง บ้าจริง...เราไม่ใช่คนอ่อนแอแบบนั้นนะ...พูดกับตัวเองในหัว ให้มันหยุดไหล แต่มันก็เหมือนยิ่งห้ามยิ่งไหล...รึว่าเพราะเราไม่ได้ปล่อยให้มันไหลมานานเกินไปแล้วนะ ...พอมาเจอเวลาแบบนี้ เลยอยากป่าวประกาศออกมาซะที ว่าร่างกายเราก็รู้สึกเศร้าเป็น ทั้งๆที่ไม่เคยร้องไห้ง่ายๆ ครั้งนี้ร่างกายคงขอร้อง เลยปล่อยให้เป็นอย่างงี้ดีกว่า ...ยิ่งนึกย้อนกลับไปเรื่อยๆก็มีเหตุการณ์ต่างๆให้คิดถึงเต็มไปหมด วิวข้างทางนี่ก็ชวนให้เหงาอีก...อ่อนแอชะมัด...ถึงเคยนึกไม่อยากผูกพันกับอะไรมากไปแบบนี้...กับเชน... ดีนะที่คนที่นั่งข้างๆบนรถไฟหลับไปแล้ว ... เฮ้อออ~จริงๆร้องไห้นี่ก็สนุกดีนะ(55บ้าสินะ) ก็ร้องแล้วมันรู้สึกดีขึ้นนี่นา แล้วน้ำตานี่ก็เป็นน้ำตาที่น่ายินดีอีกตั้งหาก ...เรียกว่าน้ำตาแห่งความคำนึงถึงสินะ... . UMI
